Kurs przewodnicki,  Relacje

(Nie)ostatni wyjazd kursu Skałkowego – królewska eskapada na Trzy Korony

W pierwszy wrześniowy weekend kurs Skałkowy wybrał się w Pieniny, w swój, ku niedowierzaniu wszystkim obecnym, ostatni wyjazd kursowy. Pomimo tego faktu, postanowiliśmy go spędzić jak wszystkie inne wyjazdy – z uśmiechami na twarzy, żądni kolejnej dawki wiedzy i przygody.

Na początek krótkie résumé o paśmie, które stanowiło nasz cel.Pieniny to niewielkie, ale niezwykle urozmaicone pasmo górskie Karpat, rozciągające się na długości około 35 km i szerokości do 6 km, podzielone przez przełomy Dunajca na Pieniny Spiskie, Pieniny Właściwe i Małe Pieniny. Ich wyjątkowy charakter wynika przede wszystkim z budowy geologicznej – Pieniny należą do Pienińskiego Pasa Skałkowego, jednej z najbardziej charakterystycznych struktur geologicznych Karpat, zbudowanej m.in. z odpornych wapieni, które tworzą efektowne skalne ściany, turnie i iglice. Kiedyś góry te dzierżyły nazwę Pioniny.

Autorem marszruty był kołowy specjalista od tego wyjątkowego pasma, Kuba z Nieprzemakalnych. Na bazę wypadową został wybrany Frydman – jedna z najstarszych wsi polskiego Spisza, lokowana w 1308 roku, której zachowany średniowieczny układ przestrzenny przypomina o jej dawnym, niemal miejskim charakterze. Najważniejszym zabytkiem miejscowości jest wczesnogotycki kościół św. Stanisława z charakterystyczną renesansową attyką wieży i XVIII-wieczną, bogato zdobioną kaplicą Matki Bożej Karmelitańskiej. Tuż obok uwagę przyciąga XVI/XVII-wieczny kasztel rodziny Horváthów. Wyjątkową atrakcją są zachowane podziemne piwnice winne – pamiątka po czasach, gdy Frydman znajdował się w granicach Królestwa Węgier i mieścił się na szlaku handlu winem między Węgrami, a Polską.

Sobotni dzień, rozpoczęty już w naturalnym środowisku Skałkowych – terenie górskim, obfitował w przepiękne widoki na majestatyczne szczyty i rozległe polany, które mogliśmy podziwiać w pełnych promieniach słońca. W tej jednej kwestii od początku do końca różniliśmy się od naszych szefów, jak i prowadzącego obecny wyjazd, dla których parasolka na każdym wyjeździe był to kompletny must have. Pierwszymi szczytami zdobytymi podczas naszej pienińskiej wędrówki był Żar oraz Humbarg, położone w Pieninach Spiskich. Humbarg ma około 825 m n.p.m., natomiast Żar, osiągający 883 m n.p.m., jest najwyższym szczytem Pienin Spiskich i jednym z ciekawszych punktów widokowych tego pasma, z panoramą m.in. na Tatry, Gorce i Jezioro Czorsztyńskie. Ciekawostką związaną z Żarem jest funkcjonująca w niektórych źródłach nazwa Branisko, która najprawdopodobniej jest wynikiem błędu dawnych austriackich kartografów. Kolejną, i dla wielu największa atrakcją na trasie tego dnia była Jaskinia w Dziurowej Skale, zwana także Dziurą w Dursztynie. jest jedną z ciekawszych jaskiń Pienin Spiskich – znajduje się w wapiennej skale Dziurawej Skały i ma około 70 m długości. Ciekawostką jest jej nietypowe powstanie – jaskinia nie została utworzona w wyniku typowych procesów krasowych, lecz powstała w związku z budową geologiczną skały i działalnością wód oraz procesami tektonicznymi. Oczywiście znalazła się grupa śmiałków, która musiała to sprawdzić osobiście. Na miejscu zastaliśmy lokatorów jaskini – nietoperze, postanowiliśmy zatem nie zakłócać im spokoju i się wycofać. Po powrocie do miejsca noclegowego, jakim była szkoła podstawowa i ogromna sala gimnastyczna, Skałkowi kursanci oddali się typowym wieczornym przyjemnościom, kultywowanym od dwóch lat – rozmowom, wspominkom, graniem w planszówki, wspólnym śpiewaniem przy gitarze. Dostępne piłki i przestrzeń na sali gimnastycznej nie pozwoliły nam również nie zmierzyć się w sportowych rozgrywkach, a jak to u nas bywa – śmiechu przy tym było co nie miara! Najlepsza okazała się kontuzjowana Ania.

W niedzielę czekało na nas pienińskie crème de la crème – Trzy korony i ich najwyższy z pięciu szczytów, jakim jest Okrąglica i znajdująca się tam platforma widokowa. Szczyt wznosi się aż 532 m ponad poziom Dunajca, dzięki czemu z platformy można podziwiać niezwykle rozległą panoramę Pienin, Gorców, Beskidu Sądeckiego i Tatr. Nie bylibyśmy sobą, gdybyśmy podczas trasy nie nadłożyli drogi aby dojść do ruin Zamku Pienińskiego na Górze Zamkowej. Związany ze św. Kingą – według badań archeologicznych zamek powstał najprawdopodobniej z jej inicjatywy w XIII wieku jako refugium, czyli miejsce schronienia, a w 1287 roku Kinga wraz z klaryskami ze Starego Sącza miała schronić się tu podczas najazdu Mongołów. Z miejscem związana jest też legenda o cudownym ocaleniu Kingi, która wraz z siostrami miała ukryć się w niedostępnych Pieninach przed najeźdźcami.

W taki oto sposób, z pięknymi widokami i wspaniałymi humorami, zakończyliśmy zarówno niedzielną, weekendową, jak i dwuletnią przygodę z kursem Skałkowym 2024/2026 Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich w Katowicach. Oczywiście to koniec tylko na papierze – pomijając fakt, że niektórzy wydłużają przygodę z kolejnymi kursami, to przyjaźnie i relacje, które stworzyły się podczas tych niesamowitych dwóch lat, zostaną z nami na dłużej i z pewnością spotkamy się jeszcze nie raz, nie dwa na przepięknych beskidzkich szlakach.
W kolejnym artykule podsumujemy zmagania dzielnych kursantów na przestrzeni całego kursu zakończonego egzaminem wewnętrznym, a doprawdy będzie co opisywać! Stay tuned.

Tekst: Paweł Hamela    
Zdjęcia: Paweł Hamela, Mateusz Cempa, Jakub Szeliga 

Jak korzystamy z ciasteczek?

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. "ciasteczek") w celach statystycznych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy indywidualnie dostosować stronę do Twoich potrzeb. Możesz zaakceptować pliki cookies albo wyłączyć je w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje.